In onderstaande vlog vertelt onze bestuurder Jody Cath over hoe zij perspectief houdt, nu we in een volgende fase komen van meer versoepelingen en meer vrijheden. Ze deelt haar perspectief in de hoop dat dit ons energie geeft om deze tussenfase nog even vol te houden.





Hieronder delen enkele medewerkers hun verhaal over hoe zij perspectief houden:

  • Piet Nolting (37), recruiter, vertelt over hoe hij eerst even moest wennen aan al die online vergaderingen. Inmiddels draait hij daar zijn hand niet meer voor om. Sterker nog, hij ziet ook de voordelen van wat nu het nieuwe normaal is gaan heten. “Een boodschap om mee te geven? Tjee, nou… ik zou mensen willen aanraden om er gewoon te zijn voor elkaar. Iedereen vindt het leven lastiger in deze tijd dan voorheen. Spreek je daarover uit. Deel wat je dwars zit. Dan ben je niet meer alleen. Door je uit te spreken wordt wat nu groot is in je hoofd een stuk kleiner. Zo houd ik perspectief.” Lees hier zijn verhaal.
  • Annelies Bax (56), begeleider op Brink 1-3 in bij SWZ Zonhove in Son vertelt over hoe zij heeft ervaren dat het team waarin zij werkt in coronatijd alleen nog maar hechter is geworden. En dat er in coronatijd nog steeds een heleboel kan. Als je maar wilt.  Zo startte Annelies met een studie waardoor ze perspectieven ontdekt die ze eerst helemaal niet zag. “Als ik maar kan blijven groeien. Zo hou ik perspectief.” Lees hier haar verhaal.
  • Rianne Kessels (48), adviseur marketing & communicatie, vertelt over hoe het leven in coronatijd heel overzichtelijk werd en achteraf als een soort bezinningsperiode heeft gevoeld. Daardoor borrelde als het ware vanzelf de vraag op: wat is nu echt belangrijk?!  Verbinding is heel belangrijk voor Rianne, zowel op het werk als privé bij al haar muzikale activiteiten. Groot was dan ook de ontdekking dat er online ook nog heel veel mogelijk is. Mede dankzij de betekenis die online ontmoeten nu heeft, voelt dat niet langer als wakker worden na een winterslaap. “Daar wil ik ook niet op die manier naar kijken. Ik kijk liever naar de mogelijkheden. Anders houd je geen perspectief.” Lees hier haar verhaal.
  • Willem Snijders (38), bedrijfsleider van lunchroom De Keyser in Helmond, kreeg te maken met de (tijdelijke) sluiting van de lunchroom. Inmiddels heeft Willem in 14 maanden corona-crisis alle denkbare zeilen van zijn flexibiliteit moeten bijzetten om perspectief te houden. Meest gestelde vraag in die 14 maanden binnen lunchroom De Keyser: wat kunnen we wel?! Het antwoord? Dat was telkens anders. “Halverwege dacht ik: man, hoe hou ik dit vol? Dit is intensief! Maar als ik nu terugkijk, is de tijd voorbij gevlogen. En die periode heeft ook veel opgeleverd. Meer rust thuis bijvoorbeeld. Op het werk was er ook meer ontspanning. We hadden meer tijd voor elkaar. Gewoon ook gekke dingen bedenken om te doen samen met cliënten. Ik denk dat zij zich nu nog meer betrokkenen voelen bij het team dan daarvoor. Dat blijft, denk ik.“ Lees hier zijn verhaal.
  • Dominique van Deursen, cohortverpleegkundige, vertelt over hoe zij als verpleegkundige aan de slag is gegaan op de cohortafdeling.“Dat is nu een jaar geleden. De eerste golf was echt heel pittig. Ik wist niet wat ik moest verwachten. Alles was nieuw. De tweede en derde golf zijn anders. Cliënten zijn wel ziek, maar nu weten we beter wat we moeten doen.” Ze kijkt ook vooruit naar de versoepelingen: “Binnenkort worden de maatregelen wel minder strak. Ik hoop dat we allemaal dan nog steeds goed zullen opletten en onze verantwoordelijkheden zullen blijven pakken, zowel op de werkvloer als privé. Ik wil het liefst een onbezorgde zomervakantie en dat we weer lekker op een terrasje kunnen zitten. Ik verwacht dat Covid-19 voorlopig nog wel onder ons blijft. Maar als de besmettingen terug kunnen worden gebracht, kunnen we het beter aan.” Lees hier haar verhaal.
  • Marieke van Roosmalen (33), persoonlijk begeleider bij De Eekelhof en verbonden aan de OR, reflecteert op de afgelopen periode: “Voor de cliënten van De Eekelhof was het ontzettend moeilijk dat anderhalf jaar geleden in de eerste weken van de coronacrisis plotseling de deur op slot ging. Een totaal nieuwe situatie die eigenlijk haaks stond op de visie van het team.” Vroeger zou ik dan in zo’n tegenslag blijven hangen. Tegenwoordig kan ik vooral kijken naar wat zo’n verandering ons kan brengen. Wat die periode dan heeft gebracht? “Nou, een mooie nieuwe interne dagbesteding bijvoorbeeld die heel laagdrempelig werkt voor cliënten”. Maar wat ze zich vooral herinnert zijn de vele mooie gesprekken het afgelopen jaar. Met collega’s, over hoe ze zich voelen en hoe ze met de omstandigheden proberen om te gaan. “Verschillen mogen er zijn, vind ik. Als je die maar van elkaar respecteert, en probeert te begrijpen hoe de ander denkt en voelt. Heb je bijvoorbeeld de neiging om te verslappen in het naleven van alle regels, zeg dat dan. Zo voorkom je ruis. En het helpt om het samen vol te houden. Ook met cliënten hebben we afgelopen jaar heel veel gepraat. Gewoon met hen gaan zitten en vragen ‘wat doet dit nu met jou?’ Geen doel hangen aan dat gesprek, niks willen bereiken, er alleen maar even zijn en luisteren. Dat is altijd al belangrijk. Het afgelopen jaar extra. Dus die coronacrisis was echt niet alleen maar ellendig. Zo kijk ik daar echt naar.” Lees hier haar verhaal.